برام باور نکردنی بود که اصفهان رو حتی بیشتر از شهر خودم دوست داشته باشم

آخه من از اینجا خاطرات روزایی رو که بستری بودم تو بیمارستان سوانح و سوختگی رو دارم

چطور میشه با وجود اون خاطرات بازم اینجا رو دوست داشت

الان تو یه کافی نت هستم توی یه خیابون جلوی ترمینال کاوه

حالم طبق معمول گرفته ُُانتظار دارم یکی رو اینجا ببینم اما تو این سه ساعت که گذشته ندیدم برای همین بد جور خورد توپرم

بعدا عکسای مسافرت رو میزارم

به قول  (خودم):

ای رهگذر که میگذری از این سرا ** دعایی کن به حال آرزوهای ما

دعایی کن که شاید دیده شود روزی** کسی که در انتظار آن است دل ما